|
อยากเพียงแค่ฝันไป
เคยนึกอยู่เสมอว่าถ้าวันนั้นมาถึง วันที่ต้องสูญเสีย "ROSY" PUG ตัวแรกไปอย่างไม่มีวันกลับ จะทำใจอย่างไร? จะทำใจได้ไหม? แต่วันนั้น วันที่พฤหัสที่ 24 มิถุนายน นาทีนั้น เหมือนใจจะขาด ที่เขาคนนั้นกลับกลายเป็นแอรอน ที่อายุยังแค่เพียง 2 ขวบกว่าเท่านั้น มันเร็วจนทำใจยอมรับได้ยากเย็นเหลือเกิน ไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง อยากเพียงแค่ฝันไป ใครก็ได้ ช่วยปลุกฉันให้ตื่นจากฝันร้ายนี้ที
เมื่อวานยังเช็ดหน้าเช็ดตัวดูแลเรื่องตาเจ็บให้กันอยู่เลย วันอังคารที่ 22 มิถุนายน จะเป็นไปได้อย่างไรที่แอรอนจะป่วยหนักโดยที่ไม่ส่ออาการให้เห็น มันคงเป็นเวรเป็นกรรมที่นำพาให้ตัดสินใจพาเขาไปรักษากับหมอคนนั้น เหมือนเราเองคือผู้นำส่งเขาสู่มือมัจจุราช โรงพยาบาลแห่งนั้น สถานที่รับไข้ภายนอกดูหรูหรา เครื่องมือทันสมัย แต่ในส่วนของหมาแมวที่ป่วยหนักต้องอยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลนั้นสกปรกมาก วันนั้นไม่มีทางเลือกจริงๆ ดึกมากแล้ว โทรหาคุณหมอสุนันทาทั้งที่คลีนิกและมือถือก็ติดต่อไม่ได้ และไม่กล้าโทรไปปรึกษากวนเพื่อนๆเพราะดึกมากเหลือเกิน แอรอนหายใจดังมาก ลิ้นซีด ท่าทีทุรนทุราย ไข้ขึ้นสูงถึง 106 องศาF ถ่ายออกมาปนเลือดเพราะความร้อนทำให้เส้นโลหิตฝอยแตก และอาเจียนอาหารออกมาเยอะแยะ อาหารยังไม่ย่อยเลย ถ้าว่าเขาป่วยหนักก็ไม่น่ากินอะไรลงแล้ว
เขาต้องการมากคือออกซิเจน แต่เครื่องมือไม่ดีพอ หมอใช้สายออกซิเจนมาจ่อที่จมูก แต่ถามว่าใครจะเป็นคนถือสายจ่อจมูกให้อยู่อย่างนั้นได้นานสักแค่ไหน น่าที่จะมีตู้ หรือไม่ก็เป็นที่คลอบหัวให้ออกซิเจนอย่างที่คุณหมอสุนันทาสั่งมาใช้ ทั้งที่เป็นเพียงคลีนิกเล็กๆ แต่คุณหมอสุนันทาให้ความใส่ใจกับชีวิตทุกชีวิตที่เจ้าของฝากความหวังไว้กับเธอ
ในวันรุ่งขึ้นแอรอนไข้ลดเป็นปกติ แต่หายใจยังหอบมากอยู่ หายใจยังเสียงดังมาก แต่ไม่มีการให้ออกซิเจนเลย แอรอนนอนไม่ได้ ลุกขึ้นเดินกระสับกระส่ายไปมา เดินเหยียบสายน้ำเกลือออกบ่อยๆ มีเลือดย้อนกลับออกมาในสายน้ำเกลือ ก้นก็สกปรกมีคราบเลือดและอึติดอยู่ หมอกลับบอกว่าเช็ดแล้วยิ่งจะทำให้ก้นเปื่อย จึงต้องปล่อยให้เขาอยู่กับสภาพน่าเวทนาอย่างนั้นหรือ? ฉันต้องเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองเช็ดขี้ตาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้แอรอนเอง ดูสิผีห่าซาตานตนใด ดลจิตใจให้ฉันทิ้งแอรอนไว้ที่โรงฆ่าสัตว์นั่น ทำไมฉันไม่ย้ายเขาออกทันทีในวันนั้น? ทำไม? ทำไม? ฉันมันบ้า ฉันมันไม่ดี ฉันมันผิดเอง ถ้าย้ายเขาออกมา เขาคงยังมีชีวิตอยู่ เขาคงไม่จากฉันไปเร็วเช่นนี้ เราคงได้พากันนั่งรถไปเที่ยวกันอีก เขาทิ้งไว้แต่ความทรงจำดีๆ ค้นหาความผิดของเขาไม่เจอเลยแม้สักเรื่องเดียว
วันที่ 24 ฉันโทรถามอาการแอรอนแต่เช้า แต่ไม่มีคนรับสาย พอ 9 โมงเช้าโทรอีก หมอบอกว่ายังไม่ได้ไปตรวจเลย ฉันตัดสินใจแล้วว่าวันนี้จะเอาเขาย้ายออก คุณจิ๋มนัดคุณหมอวินให้ เพราะคุณหมอจะสามารถดูแลแอรอนตอนค่ำมืดดึกดื่นได้ แต่แอรอนก็ไม่มีวาสนา พยาบาลโทรมาบอกว่าแอรอนหายใจไม่ได้ มันหมายความว่าอะไร ฉันกำลังขับรถอยู่ระหว่างทางจะไปหาแอรอน แล้วฉันก็ได้กอดแต่ร่างที่ไร้วิญญาณของแอรอน ร้องไห้ปริ่มว่าจะขาดใจ แต่มันย้อนเวลากลับมาไม่ได้อีกแล้ว เอาชีวิตเขาคืนมาไม่ได้อีกแล้ว มันเจ็บลึกในใจมากมายเกินกว่าใครจะเข้าใจ สำหรับฉัน แอรอนเป็นมากกว่า PUG ที่แสนดี เป็นมากหว่าไทยแลนด์แชมป์ เขามีค่ามากกว่าคนบางคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉันเสียอีก
แต่สำหรับเขา "หมอคนนั้น" เขาคงเห็นแอรอนเป็นแค่หมาตัวหนึ่งเท่านั้น เขาคงเป็นคนไม่มีหัวใจ เขารู้จักรักใครไม่เป็นนอกจากตัวเอง เพื่อนหลายคนพยายามเอาธรรมะมาปลอบใจว่า แอรอนไปสบายแล้ว เขาได้ไปเกิดเป็นคนแล้ว ฉันก็อยากคิดและเชื่อเช่นนั้นและอยากเชื่อว่าถ้าเวรกรรมมีจริงหมอคนนั้นชาติหน้าเขาต้องชดใช้ให้แอรอน เขาสมควรจะต้องไปเกิดเป็นสัตว์สี่ท้าว เพื่อเขาจะได้รู้สึกถึงเฮือกสุดท้ายของลมหายใจที่แสนทุกข์ทรมาน นาทีสุดท้ายของการพยายามที่จะมีชีวิตอยู่ สัมผัสกับความหนาวเหน็บ ความหวาดกลัว การกระเสือกกระสนดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดอย่างเดียวดาย
และหากท่านผู้อ่านเป็นสัตวแพทย์ อยากกราบแทบเท้าของท่าน ได้โปรดมีเมตตาต่อสัตว์ทุกตัว หนึ่งชีวิตของเขามีค่าเท่าเทียมหนึ่งชีวิตของเราท่านเช่นกัน โปรดใส่ใจรักษาเขาสุดกำลังความสามารถของท่านด้วยเถิด ถ้าท่านไม่มีคุณธรรม เมตตาธรรมมากพอ จงหันหลังให้กับอาชีพที่ต้องรับผิดชอบต่อชีวิตนี้เสีย อย่าสร้างบาปสะสมความชั่วใส่ตัวเอง รังแต่จะถูกสาปแช่งทั้งในชาตินี้และชาติหน้า
ขอบคุณคุณจิ๋มแห่ง "SMILE SHIH TZU" และคุณโจ้ที่เป็นเพื่อนขับพาแอรอนไปบ้านคุณหนู ขอบคุณคุณหนูแห่ง "A PUG LIFE" ที่ให้ที่พักพิงแห่งสุดท้ายแก่แอรอน ขอบคุณคุณหมอวินที่เต็มใจจะรับแอรอนไปดูแลรักษาให้ ขอบคุณเพื่อนๆน้องๆที่ให้ปลอบใจและให้กำลังใจ และขอฝากคำพูดสุดท้ายถึงแอรอนของแม่ว่า
" แอรอน แม่ขอโทษที่ดูแลหนูไม่ดีพอ
แม่ขอโทษที่ไม่ได้อยู่กับหนู...ตอนสิ้นใจ "
|